Je kunt niet meer gewoon zijn, onderweg naar het tien minuten gesprek Ik schrijf een middag de afgelopen week. Een week eerder zijn we uitgenodigd voor een tien minuten gesprek. In de verder wat troosteloze gang van het tijdelijke gebouw waar in de school van onze kinderen zich bevind staan twee eenzame klapstoeltjes. Een gele en een blauwe. Het lokaal is dicht, ik zie een ouder wat gebaren naar de juf, het lijkt een intensief gesprek. Samen met mijn vrouw ga ik op de stoeltjes zitten. Ik denk eens terug aan de hitserie ‘luizenmoeders’ , je hebt niet 9 , niet 11, nee, je hebt 10 minuten om jezelf op de hoogte te stellen van het vorderen van je zoon of dochter. Daarbij komen veel platitudes voorbij: van “Laat de ouders maar glanzen” en “Probeer in hun hoofd te komen” tot: “Door stilte te laten ontstaan, kom je veel te weten.” Het eerste gesprek verloopt conform de verwachting. Aan de hand van een powerpoint rapportje krijgen we wat vorderingen voorgeschoteld , en worden we gecomplimenteerd met onze dochter. Bij de klas van mijn oudste dochter, als ik net wat afdwaal tijdens het bestuderen van allerhande kindertekeningen op de gang, worden we binnen geroepen. Het is een vlot gesprek waar in een ding mij opvalt. Woordjes lezen gaat op tijd. Sommetjes gaan op tijd. Laten we het zo zeggen, ik vermoed dat ongecontroleerd plassen er niet bij is. Overal wordt de klok bij gehaald. Middelmatigheid wordt onmiddellijk afgestraft. Meer lezen ? Link in bio of www.papaplantjes.nl #tienminutengesprek

via Instagram