Iets met mijlpalen en harde stukjes Ik schrijf gisteravond. Als ik mijn oudste dochter naar bed breng, kijkt tot mijn verbazing, mijn jongste dochter mij met grote ogen aan vanuit het onderste bed van het stapelbed. Rode wangen, een zielig gezicht. Ik vermoed wat van een opkomend griepje. Na een kort gesprekje zijn we er beiden uit dat er nu geen reden is voor alarmfase een en besluit ze te gaan slapen. Vanuit mijn hoekje op de bank hoor ik een kleine anderhalf uur later een huil geluid mijn oor binnendringen. Ik spring op en spoed mij naar de slaapkamer. Mijn jongste dochter zit huilend overeind. Rode armen, benen, en ernstig kleuterverdriet. Papa….ik voel me zo koud. Ik til het arme schaapje uit bed en til haar naar de woonkamer. Als ze net op mijn knie zit, en nu komen we op het punt dat iedere ouder herkent, Blabs, met een grote golf volgt er een geel / bruine substantie van vocht, stukjes en andere niet definieerbare items. Over mij heen. Na de eerste golf wil je in paniek iets hebben om de ongetwijfeld tweede golf op te vangen. Meer lezen? Link in bio of www.papaplantjes.nl

via Instagram